Από την Ακαθίστη Βεκρή
Με μια ξεχωριστή ερμηνευτική δύναμη, αυθεντική σκηνική παρουσία και μια πορεία που χαρακτηρίζεται από συνέπεια και ποιότητα, η Ζωή Παπαδοπούλου έχει καταφέρει να αφήσει το δικό της αποτύπωμα στο ελληνικό τραγούδι.
Η χαρακτηριστική φωνή της, η εκφραστικότητά της και ο τρόπος που προσεγγίζει κάθε τραγούδι έχουν κερδίσει την εκτίμηση του κοινού και των συναδέλφων της. Σήμερα τη φιλοξενούμε σε μια συζήτηση που ξεφεύγει από τη μουσική και φωτίζει τη γυναίκα, τη μητέρα και την καλλιτέχνιδα, μιλώντας για τις αξίες, την κοινωνία, τις προκλήσεις της εποχής και όλα όσα ετοιμάζει για το μέλλον.
Πιστεύεις ότι σήμερα ένας καλλιτέχνης μπορεί να μείνει αυθεντικός ή αναγκάζεται να ακολουθεί τις τάσεις της εποχής;
Είναι μία δύσκολη υπόθεση αλλά και πρόκληση να παραμείνεις όσο πιο κοντά στον εαυτό σου σ’ αυτά που είσαι και πιστεύεις και παράλληλα να ακολουθείς και τις τάσεις της εποχής..
Θέλει προσοχή θέλει μέτρο και βασικά θέλει περισσότερο να ακούς εσένα τη δική σου φωνή πρώτα και ύστερα όλων των άλλων και να μην μπαίνεις σε διαδικασία σύγκρισης αλλά να ακολουθείς αυτό που είσαι και αυτό είναι πάντα το πιο ασφαλές μονοπάτι.
Ζούμε σε μια περίοδο όπου οι άνθρωποι επικοινωνούν περισσότερο ή απλώς εκτίθενται περισσότερο;
Δυστυχώς ζούμε σε μια εποχή όπου επικοινωνία είναι πάρα πολύ δύσκολη η συνεννόηση η κατανόηση επίσης.
Σαν να έχει εξαφανιστεί το αυτονόητο..
Υπάρχει λόγω των social media μία συνεχόμενη έκθεση και μία ανάγκη για παρουσία εκεί , μια που όλοι μας έχουμε μπει σ’ αυτό το τριπάκι, Δεν είναι εύκολο να πάρεις την απόφαση να λειτουργήσεις λίγο πιο αποστασιοποιημένα θέλει λίγη παραπάνω παρατηρητικότητα σκέψη και λιγότερη βιασύνη και παρόρμηση..
Αν και λόγω της εποχής έχουμε μπει σε ένα τέτοιο mode..
Πόσο έχει αλλάξει το κοινό τα τελευταία είκοσι χρόνια και τι πιστεύεις ότι αναζητά πλέον από έναν καλλιτέχνη;
Έχουν αλλάξει τα πάντα αλλάζουν κάθε μέρα κάθε λεπτό .
Ο ακροατής ο θεατής ζητάει σχεδόν τα πάντα από έναν καλλιτέχνη δεν υπάρχει πια μία συνταγή που θα λειτουργήσει σε σχέση με τον εκάστοτε καλλιτέχνη και θα τον οδηγήσει σε ένα σαφή δρόμο επιτυχίας, Κάτι που κάνει και το κοινό ακόμη πιο απαιτητικό ίσως κάποιες φορές και ακόμη πιο σκληρό.
Σιγά σιγά πιστεύω ότι κάπως αρχίζει και το κοινό επιλέγει και αποφασίζει τι θέλει να ακούσει ποιον θέλει να παρακολουθήσει στη σκηνή χωρίς να επηρεάζεται από το virality ή από τα sold out ..
Θεωρείς ότι η μουσική σήμερα ενώνει τους ανθρώπους όσο παλαιότερα ή λειτουργεί περισσότερο ως προϊόν κατανάλωσης;
Η μουσική δεν θα πάψει ποτέ να ‘χει αυτή την ενωτική δύναμη βεβαίως θα περνάει πάντα κάποιες περιόδους όπου θα είναι και προϊόν κατανάλωσης θα λειτουργεί και ως μέσο εκτόνωσης ή προβολής..
Αλλά πιστεύω βαθιά στην τεράστια δύναμη της στη θεραπευτική της αξία..
Ποια κοινωνική αλλαγή των τελευταίων χρόνων σε προβληματίζει περισσότερο;
Με προβληματίζει η ταχύτητα με την οποία αλλάζουν όλα και το πόσο εύκολα χάνεται η ουσία μέσα σε αυτό. Ενώ έχουμε περισσότερη πρόσβαση σε πληροφορία και έκφραση, νιώθω ότι συχνά λείπει η πραγματική επαφή, η βαθιά ακρόαση, η υπομονή να καταλάβουμε ο ένας τον άλλον.
Υπάρχει κάτι που σε φοβίζει για τη νέα γενιά ή αντίθετα κάτι που σε κάνει αισιόδοξη;
Με φοβίζει η πίεση της σύγκρισης και της εικόνας. Από την άλλη, με κάνει πολύ αισιόδοξη η ελευθερία έκφρασης που έχουν οι νέοι και η άνεση να μιλούν πιο ανοιχτά για πράγματα που παλιότερα ήταν ταμπού.
Πιστεύεις ότι οι καλλιτέχνες έχουν ευθύνη να παίρνουν θέση ή η τέχνη πρέπει να μένει έξω από την επικαιρότητα;
Δεν πιστεύω σε κάποιο κανόνα. Ο κάθε καλλιτέχνης έχει τον τρόπο του. Άλλος μιλάει άμεσα, άλλος μέσα από τη δουλειά του. Η τέχνη, όμως, πάντα είναι αναγκαίο να συνδέεται με την εποχή της, ακόμα κι όταν δεν το δηλώνει ευθέως.
Αν μπορούσες να αλλάξεις μία νοοτροπία στην ελληνική κοινωνία, ποια θα ήταν;
Την ανάγκη να κρίνουμε πιο γρήγορα απ’ όσο προσπαθούμε να καταλάβουμε. Θα ήθελα περισσότερη ενσυναίσθηση και λιγότερη βιασύνη στην κρίση των άλλων.
Πόσο δύσκολο είναι να μεγαλώνει κανείς ένα παιδί σε έναν κόσμο με τόση πληροφορία αλλά λίγη επικοινωνία;
Είναι μια μεγάλη πρόκληση. Το δύσκολο δεν είναι η πληροφορία, αλλά το να καταφέρεις να κρατήσεις την ουσιαστική επαφή. Να υπάρχει χρόνος, παρουσία και αληθινή ακρόαση μέσα στην καθημερινότητα.
Πόσο σε έχει αλλάξει η μητρότητα ως άνθρωπο και ως καλλιτέχνιδα;
Με έχει γειώσει βαθιά. Με έχει κάνει πιο ουσιαστική, πιο συγκεντρωμένη στο τι έχει πραγματικά σημασία. Στη σκηνή, νομίζω ότι με έχει κάνει πιο αληθινή και πιο συναισθηματικά παρούσα.
Έχεις νιώσει ότι η κοινωνία είναι πιο αυστηρή με τις γυναίκες καλλιτέχνιδες;
Ναι, σε πολλά επίπεδα. Υπάρχει ακόμα μια διαφορετική ματιά, πιο αυστηρή και πιο σχολαστική. Από την άλλη, αυτό σιγά σιγά κάπως αλλάζει, και υπάρχουν όλο και περισσότερες φωνές που το ισορροπούν.
Πιστεύεις ότι η επιτυχία σήμερα μετριέται με λάθος κριτήρια;
Πολύ συχνά ναι. Μετριέται με αριθμούς και όχι με διάρκεια, αλήθεια ή επίδραση. Όμως, στο τέλος, αυτό που μένει είναι πάντα κάτι πιο βαθύ από τα στατιστικά.
Οι άνθρωποι έχουν ανάγκη από περισσότερη μουσική ή από περισσότερη σιωπή;
Και από τα δύο. Η μουσική έχει νόημα όταν υπάρχει χώρος μέσα μας να τη δεχτούμε. Και η σιωπή είναι απαραίτητη για να την ακούσουμε πραγματικά.
Η τεχνητή νοημοσύνη στη μουσική: εργαλείο ή απειλή;
Την βλέπω ως εργαλείο, αν χρησιμοποιηθεί με πρόθεση και μέτρο. Το ανθρώπινο συναίσθημα δεν αντικαθίσταται, αλλά η τεχνολογία μπορεί να βοηθήσει τη δημιουργία. Το θέμα είναι πάντα ποιος κρατά το τιμόνι.
Ποιο είναι το μεγαλύτερο μάθημα από το κοινό;
Ότι η αλήθεια στη σκηνή επιστρέφει πάντα πίσω. Ο κόσμος δεν αντιδρά σε κάτι “τέλειο”, αλλά σε κάτι αληθινό.
Αν περιέγραφες τη σημερινή ελληνική κοινωνία με ένα τραγούδι;
Το τραγούδι «Πατρίδα» του Αλκίνοου Ιωαννίδη είναι όσα είμαστε διαχρονικά !
Τι θα ήθελες να θυμάται ο κόσμος για σένα σε 20 χρόνια;
Όχι μόνο τα τραγούδια, αλλά το συναίσθημα πίσω από αυτά. Την πρόθεση και την αλήθεια.
Ποιο θα ήταν το μήνυμα σου για τους νέους που κυνηγούν τα όνειρά τους;
Να μην προσπαθήσουν να χωρέσουν σε ρυθμούς άλλων. Να μείνουν κοντά σε αυτό που τους κάνει να νιώθουν ζωντανοί, ακόμα κι αν δεν είναι ο πιο εύκολος δρόμος.
Τι σχέδια έχεις αυτή την περίοδο;
Αυτή την περίοδο συνεχίζω την περιοδεία μου σε όλη την Ελλάδα, αλλά και στο εξωτερικό, μέσα από το αφιέρωμα στα τραγούδια της Χαρούλας Αλεξίου, σε μια δουλειά που έχει την καλλιτεχνική της επιμέλεια και για μένα έχει ιδιαίτερη συναισθηματική αξία.
Παράλληλα, βρίσκομαι και σε ένα δεύτερο καλλιτεχνικό μονοπάτι, με ένα λαϊκό, εξωστρεφές πρόγραμμα, μαζί με μουσικούς που είναι συνοδοιπόροι μου όλα αυτά τα χρόνια και έχουμε χτίσει μια σχέση εμπιστοσύνης πάνω στη σκηνή.
Σε ό,τι αφορά το άμεσο μέλλον, υπάρχουν ήδη φθινοπωρινά και χειμερινά πλάνα που διαμορφώνονται και πολύ σύντομα θα ανακοινωθούν.
Είναι μια περίοδος που κινούμαι δημιουργικά σε περισσότερες από μία κατευθύνσεις, και αυτό με κρατάει σε συνεχή επαφή με τον κόσμο τη σκηνή και την ψυχή μου.
