Την συναντήσαμε ανάμεσα στα τελευταία γυρίσματα της «Γης της Ελιάς». Ανάμεσα σε σκηνές, πρόβες, διαδρομές και εκείνη την ιδιαίτερη αίσθηση που συνοδεύει το κλείσιμο ενός μεγάλου κύκλου.
Πέντε χρόνια με έναν ρόλο, μια τηλεοπτική οικογένεια, συνεργάτες που έγιναν άνθρωποι της καθημερινότητάς της και ένα κοινό που αγάπησε τη σειρά και τους ήρωές της.
Μέσα σε αυτά τα χρόνια άλλαξαν πολλά. Ήρθαν επιτυχίες, προσωπικές στιγμές, νέες προκλήσεις, αλλά και απώλειες.
Η Άντζελα Γκερέκου είναι μια γυναίκα που στη ζωή της συνάντησε πολλούς διαφορετικούς κόσμους. Την υποκριτική, την πολιτική, τον πολιτισμό, τον τουρισμό, τη δημόσια προσφορά.
Πίσω όμως από τις ιδιότητες υπάρχει ένας άνθρωπος που εξακολουθεί να αναζητά, να δημιουργεί και να πιστεύει βαθιά στη δύναμη της τέχνης, της παιδείας, της παράδοσης και των ανθρώπινων σχέσεων.
Με αφορμή την ολοκλήρωση αυτού του μεγάλου τηλεοπτικού κύκλου, το βιβλίο της ”Γευσεις και Μνημες” από την Κερκυρα αλλά και όλα όσα ανοίγονται μπροστά της, μιλήσαμε για όσα τελειώνουν, για τους ανθρώπους που μένουν μέσα μας και για εκείνα που τώρα αρχίζουν.
Πέντε χρόνια «Γη της Ελιάς». Αν γυρίσετε πίσω στην πρώτη ημέρα των γυρισμάτων και κοιτάξετε τη γυναίκα που είστε σήμερα, τι έχει αλλάξει μέσα σας;
Πέντε χρόνια είναι ένα μεγάλο κομμάτι ζωής. Όταν ξεκινάς μια τέτοια διαδρομή δεν γνωρίζεις πόσο θα κρατήσει ούτε πόσο βαθιά θα σε επηρεάσει.Ευχαριστώ τον Ανδρέα τον Γεωργίου τον Κούλη την Βάνα για την εμπιστοσύνη αλλά και όλους μπροστά και πίσω απο της καμερες
Η «Γη της Ελιάς» υπήρξε ένα μεγάλο ταξίδι. Δουλειά, πειθαρχία, κούραση, χαρά, συγκίνηση, δυνατές σχέσεις, αποχωρισμοί. Μέσα σε αυτά τα χρόνια άλλαξε η ζωή όλων μας. Άλλαξα κι εγώ.
Σήμερα αισθάνομαι περισσότερο από ποτέ ότι τίποτα δεν πρέπει να θεωρούμε δεδομένο. Ούτε μια επιτυχία, ούτε μια συνεργασία, ούτε έναν άνθρωπο που βρίσκεται δίπλα μας.
Έμαθα να εκτιμώ περισσότερο τις στιγμές και κυρίως τους ανθρώπους.
Υπάρχει κάτι από την Αθηνά που θα πάρετε μαζί σας φεύγοντας από τη σειρά;
Τη δύναμή της να συνεχίζει.
Η Αθηνά ήταν μια γυναικα που δοκιμάστηκε, έκανε λάθη, πληγώθηκε, βρέθηκε απέναντι σε δύσκολες καταστάσεις, αλλά δεν εγκατέλειψε τη ζωή.
Δεν πιστεύω στην εικόνα του ανθρώπου που δεν λυγίζει ποτέ. Πιστεύω στον άνθρωπο που φοβάται, που πονά, που κάποια στιγμή μπορεί να χάσει τον δρόμο του, αλλά βρίσκει τη δύναμη να σηκωθεί ξανά.
Αυτό είναι κάτι που θα κρατήσω από εκείνη.
Όταν ένας κύκλος πέντε χρόνων ολοκληρώνεται, υπάρχει περισσότερο συγκίνηση ή ανακούφιση;
Υπάρχει ένα παράξενο μείγμα συναισθημάτων.
Μεγάλη συγκίνηση, ευγνωμοσύνη, αλλά και μια αίσθηση αποχωρισμού.
Όταν μοιράζεσαι τόσες ώρες, ταξίδια, γυρίσματα, αγωνίες και χαρές με ανθρώπους, δημιουργείται μια δεύτερη οικογένεια.
Θα μου λείψουν κυρίως οι μικρές στιγμές πίσω από τις κάμερες. Ένα βλέμμα πριν από μια δύσκολη σκηνή, ένα αστείο μέσα στην κούραση, μια κουβέντα στο διάλειμμα.
Στο τέλος, αυτά είναι που θυμάσαι περισσότερο.
Μέσα σε αυτά τα πέντε χρόνια υπήρξε και μια μεγάλη απώλεια αυτή του Νίκου Γαλανού πείτε μας λίγα λόγια για αυτό.
Τον Νίκο τον θυμάμαι με βαθιά συγκίνηση, αγάπη και ευγνωμοσύνη.
Ήταν ένας σπουδαίος ηθοποιός, με μια μεγάλη διαδρομή, αλλά πάνω απ’ όλα ήταν ένας άνθρωπος με ευγένεια, ήθος και μια σπάνια αξιοπρέπεια.
Είχαμε την τύχη να μοιραστούμε για χρόνια τη δουλειά, τα γυρίσματα, τις αναμονές, τις συζητήσεις ανάμεσα στις σκηνές. Εκείνες τις μικρές καθημερινές στιγμές που, όταν ένας άνθρωπος φύγει, συνειδητοποιείς πόσο πολύτιμες ήταν.
Αυτό που κρατώ περισσότερο είναι η ποιότητα της παρουσίας του.
Υπάρχουν άνθρωποι που δεν χρειάζεται να μιλούν πολύ για να αφήσουν το αποτύπωμά τους. Ο Νίκος είχε αυτή τη σπάνια δύναμη. Μια ηρεμία, μια γενναιοδωρία απέναντι στους συνεργάτες του και έναν βαθύ σεβασμό για τη δουλειά.
Η απουσία του έγινε αισθητή στο πλατό με έναν τρόπο που δύσκολα περιγράφεται.
Και τον Νίκο θα τον θυμάμαι πάντα με ένα χαμόγελο για τη γενναιοδωρία, την ευγένεια και το φως που άφησε πίσω του.
Γιατί πιστεύετε ότι η «Γη της Ελιάς» δημιούργησε τόσο ισχυρή σχέση με το κοινό;
Γιατί μίλησε για ανθρώπους και για σχέσεις.
Για την οικογένεια, τον έρωτα, την προδοσία, τη συγχώρεση, την απώλεια, τη δύναμη να ξεκινάς ξανά.
Ο κόσμος μπορεί να αλλάζει, η τεχνολογία να εξελίσσεται και η καθημερινότητά μας να γίνεται ταχύτερη, αλλά οι βαθύτερες ανθρώπινες ανάγκες παραμένουν ίδιες.
Όλοι έχουμε ανάγκη να αγαπήσουμε και να αγαπηθούμε. Να αισθανθούμε ότι ανήκουμε κάπου. Να μας καταλάβουν και οταν μια ιστορία αγγίζει αυτές τις ανάγκες, δημιουργεί έναν πραγματικό δεσμό με τον θεατή.
Έχετε ζήσει πολλές διαφορετικές ζωές μέσα από τις ιδιότητές σας. Ηθοποιός, πολιτικός, αρχιτέκτων άνθρωπος με θεσμική παρουσία στον τουρισμό και τον πολιτισμό. Υπήρξαν στιγμές που αισθανθήκατε ότι έπρεπε να επιλέξετε ανάμεσα σε αυτές τις πλευρές σας;
Πολλές φορές η ζωή μάς ζητά να κάνουμε επιλογές.
Δεν αισθάνομαι όμως ότι οι διαφορετικές πλευρές της διαδρομής μου είναι αποκομμένες μεταξύ τους.
Η τέχνη, ο πολιτισμός, ο τουρισμός, η δημόσια προσφορά έχουν για μένα έναν κοινό πυρήνα. Τον άνθρωπο και τον τόπο.
Με ενδιαφέρει πώς μπορούμε να δημιουργήσουμε μια κοινωνία με περισσότερη ποιότητα ζωής, περισσότερη παιδεία, περισσότερες ευκαιρίες για τους νέους ανθρώπους.
Αυτό μπορείς να το υπηρετήσεις από διαφορετικές θέσεις.
Τι σημαίνει πολιτισμός για εσάς σήμερα;
Πολιτισμός για εμένα είναι ο τρόπος που ζούμε.
Ο τρόπος που συμπεριφερόμαστε στον άνθρωπο δίπλα μας,ο τρόπος που προστατεύουμε το περιβάλλον, που φροντίζουμε τις πόλεις και τα χωριά μας, που εκπαιδεύουμε τα παιδιά μας, που αντιμετωπίζουμε τους πιο αδύναμους.Δεν είναι μόνο τα μουσεία, τα θέατρα και τα μνημεία.
Πολιτισμός είναι η καθημερινή μας συμπεριφορά.
Μια κοινωνία μπορεί να διαθέτει τεράστια πολιτιστική κληρονομιά, αλλά αν δεν υπάρχει σεβασμός, παιδεία και κοινωνική ευθύνη, τότε κάτι ουσιαστικό λείπει.
Στην Ελλάδα έχουμε καταφέρει να αξιοποιήσουμε πραγματικά τη δύναμη του σύγχρονου πολιτισμού ή εξακολουθούμε να στηριζόμαστε περισσότερο στο ένδοξο παρελθόν μας;
Έχουμε τεράστιες δυνατότητες. και το μεγάλο στοίχημα είναι να μη μείνουμε μόνο στη διαχείριση ενός σπουδαίου παρελθόντος.
Η Ελλάδα υπήρξε πάντοτε τόπος δημιουργίας και σήμερα υπάρχουν εξαιρετικοί καλλιτέχνες, δημιουργοί και νέοι άνθρωποι με ιδέες και διεθνή παρουσία.
Χρειάζεται να τους εμπιστευτούμε περισσότερο. Να επενδύσουμε στη σύγχρονη δημιουργία και να δημιουργήσουμε γέφυρες ανάμεσα στην πολιτιστική κληρονομιά και στο σήμερα.
Γιατί ο πολιτισμός δεν είναι κάτι στατικό. Είναι ένας ζωντανός οργανισμός που εξελίσσεται.
Πώς μπορεί ένας τόπος να εξελιχθεί χωρίς να χάσει την ταυτότητά του;
Με σεβασμό, γνώση και σχέδιο.
Η ανάπτυξη χωρίς ταυτότητα μπορεί να οδηγήσει έναν τόπο να μοιάζει με όλους τους άλλους.
Η πραγματική δύναμη της Ελλάδας βρίσκεται στην αυθεντικότητά της. Στα τοπία, στις κοινότητες, στη γαστρονομία, στις παραδόσεις, στις ιστορίες και στους ανθρώπους της.
Δεν πρέπει να μετατρέψουμε την Ελλάδα σε ένα όμορφο σκηνικό για επισκέπτες.
Οι τόποι μας πρέπει πρώτα απ’ όλα να παραμένουν ζωντανοί για τους ανθρώπους που κατοικούν σε αυτούς.
Μόνο τότε μπορούμε να μιλάμε για πραγματικά βιώσιμη ανάπτυξη.
Ποια είναι η δική σας σχέση με την παράδοση;
Η παράδοση για μένα δεν είναι νοσταλγία….Είναι μνήμη!!
Και η μνήμη είναι απαραίτητη για να γνωρίζουμε ποιοι είμαστε και πού θέλουμε να πάμε.
Με ενδιαφέρει μια παράδοση ζωντανή. Που συνομιλεί με το σήμερα, εμπνέει τους νέους δημιουργούς και εξελίσσεται χωρίς να χάνει την ουσία της.
Αν την κλείσουμε σε μια βιτρίνα, θα πεθάνει…αν τη γνωρίσουμε πραγματικά και της επιτρέψουμε να συναντήσει το παρόν, μπορεί να γεννήσει κάτι καινούργιο.
Υπάρχει ο κίνδυνος να μετατρέψουμε την παράδοση σε ένα όμορφο προϊόν χωρίς ουσία;
Βεβαίως υπάρχει και το βλέπουμε έντονα να συμβαίνει και σήμερα.
Όταν ένας τόπος προσπαθεί μόνο να γίνει ελκυστικός, κινδυνεύει να χάσει την αλήθεια του.
Η παράδοση δεν είναι διακόσμηση. Είναι οι άνθρωποι, οι ιστορίες, η γνώση που περνά από γενιά σε γενιά.
Δεν πρέπει να παρουσιάζουμε μια Ελλάδα κατασκευασμένη για τον επισκέπτη πρέπει να επιτρέπουμε στον επισκέπτη ομως να γνωρίσει την αληθινή Ελλάδα.
Το βιβλίο σας «Γεύσεις και Μνήμες» είναι ένα ταξίδι στην Κέρκυρα, στις μυρωδιές, στους ανθρώπους, στις οικογενειακές ιστορίες και σε όλα εκείνα που περνούν από γενιά σε γενιά και διαμορφώνουν την ταυτότητά μας. Μέσα από τις παρουσιάσεις του βιβλίου συναντήσατε ανθρώπους, ακούσατε δικές τους ιστορίες και αναμνήσεις, είδατε ίσως τις προσωπικές σας μνήμες να συναντούν τις δικές τους. Τι σας συγκίνησε περισσότερο σε αυτή τη διαδρομή και τι θα θέλατε τελικά να μείνει στον αναγνώστη όταν κλείσει την τελευταία σελίδα;
Το βιβλίο αυτό είναι για μένα ένα ταξίδι επιστροφής. Στον τόπο μου, στις μυρωδιές των παιδικών μου χρόνων, στις γεύσεις που συνδέθηκαν με ανθρώπους αγαπημένους, με οικογενειακά τραπέζια, με στιγμές που τότε μπορεί να έμοιαζαν απλές, αλλά μεγαλώνοντας καταλαβαίνεις πόσο πολύτιμες ήταν.
Η Κέρκυρα δεν είναι απλώς ο τόπος καταγωγής μου είναι ένα κομμάτι της ταυτότητάς μου. Είναι οι άνθρωποι, οι ήχοι, οι γεύσεις, η μουσική, η αρχιτεκτονική, οι παραδόσεις και αυτός ο ιδιαίτερος πολιτισμός που δημιουργήθηκε μέσα στους αιώνες.
Οι παρουσιάσεις του βιβλίου είναι για μένα μια πολύ συγκινητική εμπειρία, γιατί είδα ότι οι προσωπικές μνήμες μπορούν να γίνουν κοινές.
Άνθρωποι έρχονταν και μου μιλούσαν για τη δική τους γιαγιά, μητέρα,για μια γεύση που τους επέστρεφε στα παιδικά τους χρόνια, για ένα οικογενειακό τραπέζι, για έναν άνθρωπο που δεν βρίσκεται πια στη ζωή αλλά εξακολουθεί να υπάρχει μέσα από μια μυρωδιά ή μια συνταγή.Γιατί η γευστική μνήμη κρατά για πάντα!
Και εκεί είναι που συνειδητοποιείς ότι η γαστρονομία είναι κάτι πολύ μεγαλύτερο από το φαγητό,είναι πολιτισμός, μνήμη και ένας τρόπος να αφηγούμαστε την ιστορία μας.
Αυτό θα ήθελα να μείνει στον αναγνώστη. Η ανάγκη να επιστρέψουμε στις ρίζες μας όχι από νοσταλγία, αλλά για να καταλάβουμε καλύτερα ποιοι είμαστε. Να κρατήσουμε ζωντανές τις ιστορίες των ανθρώπων μας και να τις παραδώσουμε στις επόμενες γενιές.
Σε μια εποχή τεχνητής νοημοσύνης και τεχνολογικής ταχύτητας, ποια είναι η μεγαλύτερη αποστολή της τέχνης;
Να μας θυμίζει ότι είμαστε άνθρωποι.
Η τεχνολογία μπορεί να μας δώσει τεράστιες δυνατότητες και δεν πρέπει να τη φοβόμαστε.
Πρέπει όμως να μάθουμε να τη χρησιμοποιούμε χωρίς να χάσουμε την ανθρωπιά μας.
Η τέχνη μάς φέρνει αντιμέτωπους με το συναίσθημα, τη μνήμη, τον φόβο, την αγάπη, την απώλεια.
Μας κάνει να σταματήσουμε και να αισθανθούμε.
Και πιστεύω ότι αυτό θα γίνεται όλο και πιο σημαντικό.
Σας φοβίζει η πιθανότητα να έχουμε περισσότερη πληροφορία αλλά λιγότερο συναίσθημα;
Ναι φυσικά και με προβληματίζει !
Η πληροφορία δεν είναι γνώση και η γνώση δεν είναι σοφία.
Μπορεί να έχουμε πρόσβαση σε ολόκληρο τον κόσμο μέσα από μια οθόνη και ταυτόχρονα να αισθανόμαστε βαθιά μόνοι.
Το μεγάλο στοίχημα των επόμενων χρόνων είναι να προστατεύσουμε την ανθρώπινη επαφή.
Να κοιταζόμαστε στα μάτια. ..Να ακούμε πραγματικά. Να έχουμε χρόνο για τους ανθρώπους.
Αν μπορούσατε να αλλάξετε ένα πράγμα στον τρόπο με τον οποίο μεγαλώνουμε τα παιδιά μας σε σχέση με τον πολιτισμό και τις τέχνες, ποιο θα ήταν;
Θα έβαζα την τέχνη πολύ πιο ουσιαστικά μέσα στην εκπαίδευση.
Όχι ως μια δευτερεύουσα δραστηριότητα, αλλά ως βασικό μέρος της παιδείας.
Ένα παιδί που έρχεται σε επαφή με τη μουσική, το θέατρο, τη λογοτεχνία και τις εικαστικές τέχνες μαθαίνει να παρατηρεί, να αισθάνεται, να συνεργάζεται και να εκφράζει τα συναισθηματα του.
Η τέχνη δημιουργεί πιο ελεύθερους ανθρώπους.
Και οι ελεύθεροι άνθρωποι δημιουργούν καλύτερες κοινωνίες.
Η κόρη σας ολοκλήρωσε τις σπουδές της στη Δραματική Σχολή του Θεάτρου Τέχνης Καρόλου Κουν. Πώς νιώσατε βλέποντάς την να ολοκληρώνει αυτόν τον κύκλο και να κάνει τα πρώτα της βήματα σε έναν χώρο που γνωρίζετε τόσο καλά;
Ένιωσα βαθιά συγκίνηση.
Όχι μόνο γιατί είδα το παιδί μου να ολοκληρώνει έναν σημαντικό κύκλο της ζωής του, αλλά γιατί γνώρισα από κοντά όλη τη διαδρομή που προηγήθηκε.
Τη σκληρή δουλειά, την πειθαρχία, τις αμφιβολίες, την αγωνία, τις ατελείωτες ώρες μελέτης και πρόβας.
Και συγκινήθηκα ακόμη περισσότερο βλέποντας γύρω της μια ολόκληρη γενιά νέων, ταλαντούχων παιδιών που εργάζονται με πάθος για το όνειρό τους.
Παιδιά με ευαισθησία, ανησυχίες και μια βαθιά ανάγκη να εκφραστούν μέσα από την τέχνη.
Αυτό μου έδωσε μεγάλη ελπίδα.
Πολλές φορές μιλάμε για τη νέα γενιά με ευκολία και αυστηρότητα. Όταν όμως βρεθείς πραγματικά κοντά στους νέους ανθρώπους, όταν δεις πόσο αγωνίζονται, πόσο δουλεύουν, πόσες φορές απογοητεύονται και ξανασηκώνονται, καταλαβαίνεις ότι υπάρχει μια γενιά με δύναμη και ταλέντο.
Ως μητέρα αισθάνθηκα υπερηφάνεια. Κυρίως όμως αισθάνθηκα χαρά που βλέπω το παιδί μου να αναζητά τον δικό του δρόμο.
Υπήρξε ποτέ ο φόβος ότι η κόρη σας, επιλέγοντας τον ίδιο χώρο, θα χρειαστεί να αντιμετωπίσει το βάρος της σύγκρισης;
Κάθε παιδί έχει το δικαίωμα να γράψει τη δική του ιστορία.
Οι συγκρίσεις μπορεί να είναι άδικες και πολλές φορές επώδυνες, ιδιαίτερα για έναν νέο άνθρωπο.
Αυτό που εύχομαι είναι να έχει τη δύναμη να ακούει τον εαυτό της. Να δουλεύει, να εξελίσσεται, να μην φοβάται την αποτυχία και να μην αισθάνεται ότι πρέπει να αποδείξει κάτι σε κανέναν.
Η δική της διαδρομή της ανήκει.
Και πιστεύω ότι το μεγαλύτερο δώρο που μπορεί να κάνει ένας γονιός στο παιδί του είναι να του δώσει ρίζες, αλλά και την ελευθερία να ανοίξει τα δικά του φτερά.
Υπάρχει κάτι που δεν έχετε ακόμη πραγματοποιήσει;
Πάντα υπάρχει!
Θα ήθελα να συνεχίσω να δημιουργώ και να στηρίζω πρωτοβουλίες που συνδέουν τον πολιτισμό, τους νέους ανθρώπους και την ουσιαστική προβολή της Ελλάδας στο εξωτερικό.
Πιστεύω βαθιά ότι η χώρα μας έχει τη δυνατότητα να συστηθεί στον κόσμο μέσα από μια πιο σύγχρονη και ολοκληρωμένη ταυτότητα, που δεν περιορίζεται μόνο στην ομορφιά του τόπου, αλλά αναδεικνύει τον πολιτισμό, την ευεξία, τη γνώση, την παράδοση και τη βαθύτερη σχέση του ανθρώπου με τη φύση.
Αυτό υπηρετεί και η πρωτοβουλία «Greece, The Land of Healing», Ελλάδα η χώρα της ευζωίας που βρίσκεται αυτή την περίοδο στο επίκεντρο του ενδιαφέροντός μου. Είναι μια προσπάθεια να αναδείξουμε μια διαφορετική διάσταση της Ελλάδας, ως έναν τόπο που μπορεί να προσφέρει στον σύγχρονο άνθρωπο εμπειρίες ,ευζωίας ισορροπίας, σύνδεσης με τη φύση και τον πολιτισμό.
Θέλω να συμβάλλω σε έργα που δεν εξαντλούνται σε μια πρόσκαιρη προβολή, αλλά μπορούν να δημιουργήσουν γέφυρες, να δώσουν χώρο στις νέες γενιές και να αφήσουν ένα ουσιαστικό αποτύπωμα για την Ελλάδα του αύριο.
Αν έπρεπε να κρατήσετε μία μόνο λέξη για όλα όσα έρχονται μετά το τέλος της «Γης της Ελιάς», ποια θα ήταν;
Ευγνωμοσύνη.
Για όσα έζησα. Για τους ανθρώπους που συνάντησα. Για όσους είναι εδώ και για όσους έφυγαν αλλά εξακολουθούν να υπάρχουν μέσα μας.
Για όσα με δυσκόλεψαν και με έκαναν πιο δυνατή. Για όσα τελείωσαν και για όσα δεν γνωρίζω ακόμη ότι έρχονται.
Γιατί, η ζωή δεν μετριέται μόνο με όσα καταφέραμε, αλλά με τους ανθρώπους που αγαπήσαμε, τις στιγμές που ζήσαμε αληθινά και το θάρρος να ακούμε την εσωτερική μας φωνή.
Για μένα, το πιο σημαντικό ταξίδι της ζωής είναι εκείνο που μας φέρνει όλο και πιο κοντά στον αληθινό μας εαυτό. Γιατί όσο καλύτερα γνωρίζουμε ποιοι είμαστε, τόσο πιο ουσιαστικά μπορούμε να αγαπάμε, να δημιουργούμε και να υπάρχουμε.
