Από την Ακαθίστη Βεκρή
Η εμφάνιση στην Ελλάδα κουβαλά ένα διαφορετικό βάρος, σαν ο ίδιος ο αέρας να είναι φορτισμένος με ιστορία. Τι νιώσατε την πρώτη φορά που εμφανιστήκατε σε έναν τόπο τόσο βαθιά συνδεδεμένο με το αρχαίο δράμα και τον μύθο;
Η πρώτη μου εμφάνιση στην Ελλάδα ήταν σίγουρα μια τεράστια συγκίνηση, μια πρόκληση και μια μεγάλη ευθύνη για μένα. Όμως γενικά, μόλις βρεθώ πάνω στη σκηνή, με τη μουσική, τα κοστούμια και τους συναδέλφους μου, τα ξεχνώ όλα και δίνω τον καλύτερό μου εαυτό. Ανυπομονώ να βρεθώ στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου στις 20 Ιουνίου για να τραγουδήσω τη Μήδεια. Νιώθω τιμή και ενθουσιασμό.
Αν η Ελλάδα ήταν ένα μουσικό κομμάτι για εσάς, πώς θα ηχούσε;
Για μένα, η Ελλάδα είναι δράμα. Οπότε το πρελούδιο της Μήδειας, της όπερας του Λουίτζι Κερουμπίνι, είναι ο ιδανικός ύμνος για αυτή τη χώρα.
Νιώθετε ότι υπάρχει μια βαθύτερη σύνδεση ανάμεσα στην ελληνική και την ιταλική συναισθηματική έκφραση; Πού συναντιούνται και πού διαφέρουν;
Ίσως η ελληνική έκφραση να είναι πιο σαρκική, πιο σωματική, ενώ η ιταλική πιο ευγενής. Όμως ταιριάζουν απόλυτα και η μία δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς την άλλη.
Υπάρχει κάποιος ρόλος που έμεινε μαζί σας όχι απλώς ως χαρακτήρας αλλά σχεδόν σαν κάτι προσωπικό, σχεδόν στοιχειωτικό;
Υπάρχουν πολλοί ρόλοι που έχουν μείνει μέσα μου. Από τους βασικούς, ίσως οι πρώτοι που ερμήνευσα, όπως η Αμπιγκαΐλε, η Λαίδη Μάκβεθ και η Τόσκα. Από τους πιο πρόσφατους, η Νόρμα και η Μήδεια.
Νιώθετε ότι η φωνή σας αποκαλύπτει ποια είστε ή κάποιες φορές σας προστατεύει από το να σας δουν ολοκληρωμένα;
Όχι. Η φωνή μου είναι σαν κι εμένα. Ένα ανοιχτό βιβλίο. Ευθύς, ειλικρινής, αληθινή. Δεν κρύβω τίποτα πίσω από αυτήν. Είναι τολμηρή. Όπως κι εγώ.
Αν μια μέρα δεν μπορούσατε πια να τραγουδήσετε, σε ποια μορφή έκφρασης θα στρεφόσασταν για να παραμείνετε ο εαυτός σας;
Ίσως, αν ερχόταν ποτέ εκείνη η μέρα και ελπίζω όσο το δυνατόν αργότερα, θα επέλεγα τον χορό. Για να μπορώ να εκφράζομαι και να αφήνομαι με έναν νέο τρόπο.
Πότε έχετε νιώσει μεγαλύτερη μοναξιά στη ζωή σας, πάνω στη σκηνή κάτω από τα φώτα ή μακριά από αυτά;
Νιώθω μοναξιά όταν είμαι μακριά από την οικογένειά μου. Αυτή είναι η πραγματική μου ζωή. Τα φώτα και η σκηνή είναι απλώς το σκηνικό, παρόλο που εκεί αισθάνομαι όμορφα, άνετα, σχεδόν σαν στο σπίτι μου. Όταν όμως πέφτει η αυλαία και επιστρέφω στο διαμέρισμα ή στο ξενοδοχείο χωρίς να με περιμένει κανείς, τότε είναι που νιώθω πραγματικά μόνη.
Υπάρχει κάποιο συναίσθημα που ακόμη φοβάστε να εξερευνήσετε πλήρως μέσα από τη φωνή σας;
Έχω νιώσει σχεδόν κάθε συναίσθημα μέσα από το τραγούδι. Ίσως το λιγότερο οικείο να είναι η αθωότητα και η αγνότητα, πιθανόν λόγω του ρεπερτορίου που ερμηνεύω.
Υπάρχει κάτι που δεν θα τολμούσατε ποτέ να εκφράσετε επί σκηνής αλλά ίσως θα αποκαλύπτατε σε μια ιδιωτική στιγμή;
Ίσως ο φόβος. Δεν έχει θέση πάνω στη σκηνή και δεν θα έπρεπε ποτέ να έχει. Όμως ιδιωτικά τον νιώθω μερικές φορές, για πολλούς λόγους. Νομίζω πως αυτό συνδέεται κυρίως με τα δύο μικρά μου παιδιά. Αν είσαι μητέρα, υποθέτω πως είναι φυσιολογικό.
Η τέχνη στην εποχή της Τεχνητής Νοημοσύνης
Η τεχνολογία αρχίζει να αγγίζει ακόμη και τις πιο ανθρώπινες μορφές έκφρασης. Πιστεύετε ότι η τεχνητή νοημοσύνη μπορεί ποτέ να κατανοήσει πραγματικά ή να αναδημιουργήσει το συναισθηματικό βάθος μιας ανθρώπινης φωνής;
Όχι. Ποτέ. Η τεχνητή νοημοσύνη παραμένει και θα παραμείνει τεχνητή.
Ζήτω η αλήθεια της Ψυχής!!!
Αυτή η εξέλιξη σας εμπνέει ή σας προκαλεί ανησυχία για το μέλλον της καλλιτεχνικής αυθεντικότητας;
Με ανησυχεί πάρα πολύ. Θα ήθελα να επιστρέψω λίγα χρόνια πίσω για να ζήσω λίγη περισσότερη αυθεντικότητα και ειλικρίνεια στα συναισθήματα.
Αν μπορούσατε να τραγουδήσετε μόνο για έναν άνθρωπο στον κόσμο, ποιος θα ήταν και γιατί;
Θα τραγουδούσα για τη μητέρα μου. Επειδή δεν είχε πολλές ευκαιρίες να με ακούσει και ξέρω πως θα με άκουγε με μια καρδιά πιο ειλικρινή, πιο γεμάτη αγάπη και λιγότερο επικριτική από οποιουδήποτε θαυμαστή.
Πώς θα εξηγούσατε την όπερα σε κάποιον που δεν την έχει ακούσει ποτέ χωρίς να χρησιμοποιήσετε λέξεις;
Θα του έδινα μια μεγάλη αγκαλιά και ένα μαντήλι.
Αν η ζωή σας ήταν όπερα, θα τελείωνε με τραγωδία ή με λύτρωση;
Θα τελείωνε με χαρά, καλό φαγητό και κρασί, πάντα με καλή διάθεση. Όπως ο Falstaff.
Πότε θα επιστρέψετε στην Ελλάδα;
Υπάρχει αυτή η απίστευτη παραγωγή της Μήδειας, που θα παρουσιαστεί μόνο μία φορά, στις 20 Ιουνίου, στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου.
Προς το παρόν δεν έχω άλλα σχέδια μετά από αυτό, αλλά ίσως επιστρέψω για διακοπές. Και ελπίζω πραγματικά να ξαναέρθω για έναν ρόλο που αγαπώ βαθιά, τη Νόρμα.
Biography
