Από την Ακαθίστη Βεκρή
Μια απλή πινακίδα μέσα σε ένα μονοπάτι συχνά περνά απαρατήρητη όμως αυτή που γράφει take nothing but pictures leave nothing but footprints μοιάζει να λειτουργεί σαν μικρή πυξίδα για έναν κόσμο που ψάχνει ξανά τον προσανατολισμό του. Αν τη δεις όχι σαν συμβουλή πεζοπορίας αλλά σαν μανιφέστο ζωής ανοίγει μπροστά της ολόκληρη η συζήτηση για τον τουρισμό την τεχνολογία την κοινωνία την πολιτική και φυσικά το περιβάλλον.
Ο τουρισμός αλλάζει με γοργό ρυθμό. Οι ταξιδιώτες κουβαλούν πλέον drones κάμερες και τηλέφωνα που αποτυπώνουν τα πάντα.
Η εικόνα γίνεται νόμισμα αλλά και ευθύνη. Οι ταξιδιωτικοί προορισμοί που επενδύουν σε ήπια ανάπτυξη καταλαβαίνουν πως οι άνθρωποι δεν πάνε μόνο για να καταναλώσουν αλλά για να νιώσουν μέρος ενός τόπου χωρίς να τον πληγώσουν. Η φράση της πινακίδας θυμίζει πως η αληθινή αναμνηστική αξία δεν βρίσκεται σε κάτι υλικό αλλά στο βίωμα στην επαφή στη μνήμη που κρατάς.
Η τεχνολογία παίζει διπλό ρόλο. Από τη μία μπορεί να επιβαρύνει και να φθείρει όταν γίνεται αχόρταγη πάντα online πάντα μέσα σε κάθε γωνιά της φύσης. Από την άλλη μπορεί να γίνει σύμμαχος μέσα από εφαρμογές που ενημερώνουν για την κατάσταση μονοπατιών για την πανίδα που κινδυνεύει για το πότε μια περιοχή χρειάζεται ξεκούραση από την ανθρώπινη παρουσία. Είναι σαν να σου λέει η ίδια η φύση χρησιμοποίησέ με με σύνεση και εγώ θα σου αποκαλύψω περισσότερα από όσα ζητάς.
Η κοινωνία μας συχνά τρέχει χωρίς να σταματά να σκέφτεται τις συνέπειες. Η απλή προτροπή leave nothing but footprints μοιάζει με υπενθύμιση να λειτουργούμε πιο ελαφριά όχι μόνο στη φύση αλλά και στους άλλους. Πόσο χώρο καταλαμβάνουμε στις ζωές των ανθρώπων γύρω μας πόσο αφήνουμε τα ίχνη μας με τρόπο που χτίζει αντί να χαλάει. Δεν είναι απλώς περιβαλλοντική ηθική είναι κοινωνική ευαισθησία.
Ακόμη και η πολιτική έχει θέση σε αυτό το μικρό ορθογώνιο κομμάτι μετάλλου. Οι κυβερνήσεις που ενθαρρύνουν υπεύθυνο τουρισμό που προστατεύουν δημόσιους χώρους που επενδύουν σε καθαρές τεχνολογίες ουσιαστικά υιοθετούν τη φιλοσοφία αυτής της πινακίδας. Η περιβαλλοντική πολιτική δεν είναι πολυτέλεια είναι ζήτημα ευημερίας και ανθρωπιάς. Όσο πιο καθαρή η φύση τόσο πιο υγιής και η κοινωνία που ζει γύρω της.
Και βέβαια το περιβάλλον είναι ο αληθινός πρωταγωνιστής της φωτογραφίας. Η πινακίδα βρίσκεται μέσα σε μια αγκαλιά πράσινου σαν να σου λέει θυμήσου πως δεν είσαι ο κύριος αυτού του χώρου αλλά φιλοξενούμενος. Η φύση δεν ζητά πολλά απλώς να της δώσεις λίγο σεβασμό να την αγγίζεις με προσοχή και να μην παίρνεις περισσότερα απ’ όσα επιτρέπουν οι ρίζες της να αντέξουν.
Έτσι μια φράση που θα μπορούσε να χαθεί μέσα στη σκιά των δέντρων μετατρέπεται σε κάλεσμα για έναν πιο ώριμο τρόπο να βλέπουμε τον κόσμο. Να ταξιδεύουμε χωρίς να βαραίνουμε να χρησιμοποιούμε τεχνολογία χωρίς να καταναλώνει εκείνη εμάς να συμμετέχουμε στην κοινωνία χωρίς να επιβαρύνουμε να ψηφίζουμε με το βλέμμα στο μέλλον να ζούμε αφήνοντας μόνο ίχνη που θα τα χαρούν και όσοι έρθουν μετά από εμάς.