Tης Μαρίνας Καβαλλιεράκη
Η ιδρύτρια της Vouryia, ενός γραφείου εναλλακτικού τουρισμού, μας ξεναγεί στις γεύσεις και τις μνήμες που διαμόρφωσαν το προσωπικό της ταξίδι.
Από τα Χανιά και τη Λήμνο ως τη γη των Μεσογείων, η παράδοση, οι ιστορίες και οι άνθρωποι συνεχίζουν να τρέφουν την ψυχή της γης και του πολιτισμού.
Όλα ξεκινούν από τη γεύση της μνήμης.
Από εκείνη τη βαθιά, ανεξίτηλη αίσθηση που φυλάμε μέσα μας, ένα άρωμα, μια υφή, μια γεύση που κουβαλάει ιστορίες.
Για μένα, αυτές οι μνήμες έχουν το άρωμα της Κρήτης και της Λήμνου των τόπων της καταγωγής μου και τη ζεστασιά των μεγάλων οικογενειακών τραπεζιών, όπου το φαγητό ήταν πάντα αφορμή για συνάντηση, μοίρασμα και χαρά.
Αν έπρεπε να διαλέξω τον πρώτο σταθμό αυτού του ταξιδιού της γεύσης, θα μύριζε ανθόνερο όπως τα Χριστούγεννα της παιδικής μου μνήμης.
Όχι από τους κουραμπιέδες, αν και τους φτιάχναμε στο σπίτι, αλλά από τα Δάχτυλα της Χανούμισσας μια συνταγή που έφερε η γιαγιά Ευριδίκη από την Αίγυπτο και εμπλούτισε με σουσάμι, γιατί «πάντα κάτι ήθελε να προσθέτει».
Στη Λήμνο, όπου γεννήθηκε και μεγάλωσε πριν ξενιτευτεί, έφτιαχνε συχνά Σαμουσάδες∙ κι έτσι, ανάμεσα σε μυρωδιές από καβουρδισμένο σουσάμι και ανθόνερο, γεννήθηκε μέσα μου η πρώτη γεύση του ανήκειν.
Ο επόμενος σταθμός αυτού του ταξιδιού μυρίζει χορτοκαλίτσουνο ψημένο.
Το Πάσχα για μένα έχει τη μυρωδιά των πασχαλινών μαγειρεμάτων στα Χανιά, με τη θεία Ιουλία να δίνει το πρόσταγμα, με πολλά μυρωδικά και μπόλικο μάραθο.
Στα Μεσόγεια, ο άγριος μάραθος φυτρώνει παντού όπως και οι μνήμες που ξεφυτρώνουν απρόσμενα.
Στην Κρήτη, με μεράκι ετοιμάζονται οι ξομπλιαστές κουλούρες γάμου, κάθε ξόμπλι κι ευχή∙ κι εδώ, στα Μεσόγεια, το Κεντητό ψωμί, μια παράδοση πολύ παλιά, που άξια αναβιώνει στις μέρες μας χάρη στη Γιώτα Δράκου.
Εδώ, στα Μεσόγεια, ξαναβρήκα τη χαρά του τρύγου και του λιομαζώματος όπως τότε, παιδί στα Χανιά, όταν συμμετείχα με λαχτάρα στις ίδιες ιεροτελεστίες της γης.
Ίσως γι’ αυτό τα Μεσόγεια να αποτελούν για μένα μια αντανάκλαση της μνήμης∙ ένας τόπος όπου οι εικόνες, οι γεύσεις και οι άνθρωποι καθρεφτίζουν όσα αγαπώ από την Κρήτη και τη Λήμνο, μεταμορφωμένα μέσα σε ένα νέο τοπίο.
Το όνομα Vouryia δεν είναι τυχαίο.
Στην Κρήτη, η «βούργια» ήταν το υφαντό backpack που κουβαλούσαν οι βοσκοί και οι αγρότες στις εξορμήσεις τους γεμάτο με τα απολύτως απαραίτητα: παξιμάδι, ένα φλασκί με κρασί ή νερό , ένα μαχαίρι και, ίσως, μια φλογέρα.
Ήταν το σύμβολο του απλού, αληθινού ταξιδιού∙ εκείνου που δεν χρειάζεται πολλά, παρά μόνο ουσία. Έτσι κι εγώ, μέσα από τη Vouryia, θέλησα να φτιάξω ταξίδια με νόημα εμπειρίες που χωρούν σε μια “βούργια” γεμάτη μνήμες, γεύσεις και ανθρώπινες στιγμές.
Οι κύκλοι της φύσης, του χρόνου και της κοινότητας συνεχίζουν να με εμπνέουν να πλέκω εμπειρίες αγροτουρισμού∙ εμπειρίες που ενώνουν τη γη, τον άνθρωπο και τη μνήμη.
Και μετά το τέλος της κάθε εκδρομής, το ταξίδι δεν τελειώνει.
Αντιθέτως, εμπλουτίζεται από τις παρατηρήσεις, τις εντυπώσεις, τις κουβέντες των ταξιδιωτών. Ανταλλάσσουμε συνταγές και ιστορίες∙ και τότε οι μνήμες και οι γεύσεις μπλέκονται, εμπλουτίζονται και γεννούν ένα νέο ταξίδι.
Ένα ταξίδι που δεν τελειώνει ποτέ, γιατί κάθε γεύση είναι ένας καθρέφτης πολιτισμού κι ένα μικρό κομμάτι ψυχής που συνεχίζει να αφηγείται.
Οι εμπειρίες αγροτουρισμού του Vouryia προσφέρονται είτε σε αγροκτήματα διάσπαρτα στη γη των Μεσογείων είτε στο φιλόξενο food hub της Open Farm (www.openfarm.gr) στην Κεντρική Λαχαναγορά του Ρέντη εκεί όπου ξεκινά ή συνεχίζει το ταξίδι της τροφής, της παράδοσης και της μνήμης.
