Από το αρχείο του Politismos.net. Για τον Θόδωρο Αγγελόπουλο οι συστάσεις είναι περιττές. Οι ταινίες του έχουν συμμετάσχει σε πολλά διεθνή φεστιβάλ έχει βραβευθεί πολλές φορές και καθιερώθηκε παγκοσμίως ως ένας από τους σπουδαιότερους σκηνοθέτες του σύγχρονου κινηματογράφου. Ο διεθνούς φήμης σκηνοθέτης, τίμησε την χώρα μας με τις δημιουργίες του στον κινηματογράφο. Η τελευταία του ταινία “Στη σκόνη του Χρόνου” αποτέλεσε πολιτιστικό γεγονός. Αυτη εδω είναι η τελευταία συνέντευξη που έδωσε τον Σεπτέμβριο του 2009 στην ιστοσελίδα politismos.net και στον δημοσιογράφο Ιάσονα Πιπίνη. Σε αυτην την συνέντευξη – εξομολόγηση εκφράζει την πικρία του για το γεγονός ότι το Υπουργείο Πολιτισμού δεν έχει βοηθήσει καθόλου την ανάπτυξη του κινηματογράφου στην Ελλάδα και ευελπιστεί πως οι νέοι κινηματογραφιστές θα φτιάξουν έναν νέο ελληνικό κινηματογράφο.
Ο Θόδωρος Αγγελόπουλος δέχθηκε να μιλήσει στο politismos.net για το έργο του, τον ελληνικό κινηματογράφο σήμερα, ενώ δεν δίστασε να στηλιτεύσει την στάση του Υπουργείου Πολιτισμού, το οποίο όπως υποστηρίζει, δεν προσφέρει καμια βοήθεια για την ανάπτυξη του ελληνικού κινηματογράφου. Ο Θόδωρος Αγγελόπουλος μιλάει επίσης για τα ερεθίσματα που δέχθηκε την εποχή της δικτατορίας και πως αυτη η εποχή επηρέασε το έργο του.
Κύριε Αγγελόπουλε υπάρχει κάποια παραγωγή που έχετε στο μυαλό σας ή κατι που έχετε ονειρευτεί να κάνετε και δεν έχετε καταφέρει -για κάποιους λόγους – μέχρι σήμερα;
Θ.Α.: Δεν ξέρω αν είμαι από τους λίγους αλλά πάντα έκανα την ταινία που ονειρεύτηκα να κάνω. Αν θέλεις τώρα να σκεφτούμε πιο μακρυά ίσως να υπάρχουν πράγματι. Τα σενάρια που έγραψα τα γύρισα όλα. Δεν έχει μείνει τίποτα στο ράφι. Κοίταξε να δεις. Η παγκόσμια επιτυχία μου επέτρεψε να έχω πάντα την δυνατότητα να κάνω την επόμενη ταινία. Αν σκεφτείς οτι η “Σκόνη του Χρόνου” έχει γίνει ουσιαστικά απο τέσσερα υπουργεία Πολιτισμού.
Βέβαια περασμένα μέσα από τους αρωγούς της κάθε χώρας. Παρ όλα αυτά όμως, είναι τέσσερα υπουργεία Πολιτισμού, που σημαίνει ότι υπάρχει πια μια συμμετοχή σε άλλο επίπεδο. Δεν είναι πια η παραγωγοί που προσπαθούν να βγάλουν χρήματα. Καθόλου. Οι ταινίες που κάνω θεωρούνται πολιτιστικό γεγονός.
Οι ελληνικές παραγωγές που βγαίνουν σήμερα στο εξωτερικό προβάλλουν τον ελληνικό πολιτισμό;
Θ.Α.: Πιστεύω ότι υπάρχουν ταινίες που υπήρξαν σημαντικές και οι οποίες δεν κυκλοφόρησαν πολύ έξω, οι ταινίες του Κακογιάννη πήγαν έξω, από τότε και έπειτα ελάχιστη είναι η παρουσία του ελληνικού κινηματογράφου όχι μόνο στα φεστιβάλ αλλά κυρίως στην έξοδο στους κινηματογράφους, είναι πολύ μικρή η παρουσία, αλλά θα πρέπει να ελπίζουμε ότι με μια καινούργια πνοή που έρχεται τώρα από νέους κινηματογραφιστές ενδεχόμενα στα επόμενα χρόνια να έχουμε όχι μόνο έναν νέο ελληνικό κινηματογράφο αλλά και μια παρουσία του ελληνικού κινηματογράφου στις οθόνες πια του κόσμου.
Το ελληνικό Υπουργείο Πολιτισμού προσφέρει την βοήθεια που θα έπρεπε; Υπάρχει αρωγή από την πλευρά του Υπουργείου για την ανάπτυξη του κινηματογράφου;
Θ.Α: Αυτό αφήστε το, ας μη μιλήσουμε..
Από το Υπουργείο δεν υπάρχει βοήθεια..
Θ.Α.: Όχι, όχι δεν υπάρχει.. Ας δούμε το μέλλον..
Η περίοδος της δικτατορίας στην Ελλάδα επηρρέασε την δουλειά σας στον κινηματογράφο;
Δεν λέω πως εγώ είμαι αυτός που γεννήθηκε. Είναι αυτός που γέννησε πιστεύω αυτή η περίεργη ιστορία που λέγεται δικτατορία. Λειτούργησε ερεθιστικά πάνω μου, με έναν περίεργο τρόπο πάνω μου σαν να είχα μια αποστολή: Σαν να έπρεπε να εκφράσω εκείνη την στιγμή αυτό που έπρεπε να εκφραστεί για αυτό που ζούσαμε.
«Η δικτατορία λειτούργησε ερεθιστικά πάνω μου, με έναν περίεργο τρόπο πάνω μου σαν να είχα μια αποστολή: Σαν να έπρεπε να εκφράσω εκείνη την στιγμή αυτό που έπρεπε να εκφραστεί για αυτό που ζούσαμε»
Και η “Αναπαράσταση” και “Οι μέρες 36” και ο “Θίασος” έγιναν την δικτατορία. Πιστεύω ότι έκανα και καλό και κακό. Έκανα καλό ίσως για την ιστορία του σινεμά, έκανα κακό όμως ενδεχομένως στις νεώτερες γενιές. Δεν είχα ίσως τους ίδιους ερεθισμούς να ξέρω τι ακριβώς είχε γίνει. Ο ελληνικός κινηματογράφος δεν έκανε ίσως τα βήματα που θα έπρεπε να κάνει, την πορεία που θα έπρεπε να κάνει. Για πρώτη φορά ίσως φέτος κάτι υπάρχει στον “αέρα”, κάτι πάει να γίνει. Αισθάνεται κανείς ότι πάει να γεννηθεί ένας καινούργιος ελληνικός κινηματογράφος. Αυτό είναι πάρα πολύ καλό. Και θέλω να χαιρετίσω σήμερα έναν νέο ελληνικό κινηματογράφο.
Σύντομο βιογραφικό του Θόδωρου Αγγελόπουλου
Ο Θόδωρος Αγγελόπουλος γεννήθηκε στην Αθήνα, το 1935. Εγκατέλειψε στο πτυχίο σπουδές στη Νομική Σχολή Αθηνών για το ενδιαφέρον του για τον κινηματογράφο. Το 1961 ξεκινάει σπουδές στη Σορβόνη, το 1962 δίνει εξετάσεις και γίνεται δεκτός στην περίφημη γαλλική σχολή κινηματογράφου, IDHEC.
Στην Ελλάδα όπου επιστρέφει μετά την ολοκλήρωση των σπουδών του το 1964 δουλεύει ως κριτικός κινηματογράφου στην “Δημοκρατική αλλαγή”. Εκεί γνωρίζεται με το Βασίλη Ραφαηλίδη, με τον οποίο το 1969 θα εκδώσουν το περιοδικό “Σύγχρονος κινηματογράφος” μια έκδοση που την αγκαλιάζουν και τη βοηθούν πολλοί νέοι σκηνοθέτες. Ανάμεσα τους ο Παντελής Βούλγαρης και ο Λάκης Παπαστάθης.
Η καριέρα του ως σκηνοθέτης, ξεκινάει με μια ταινία που γυρίζει στην Θεσσαλονίκη, για το νεανικό συγκρότημα Φόρμινξ του Βαγγέλη Παπαθανασίου, που όμως δεν ολοκληρώνεται ποτέ. Ολοκληρώνει όμως την “Εκπομπή”, την πρώτη του ταινία μικρού μήκους το 1968, που προκαλεί αίσθηση στο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης και παίρνει το βραβείο των κριτικών.
Η “Αναπαράσταση”, η πρώτη του ταινία μεγάλου μήκους το 1970, βραβεύεται στο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης και σε πολλά διεθνή φεστιβάλ.
Το 1972 γυρνάει τις “Μέρες του 36” Tο 1974-75 τον “Θίασο” την πιο πολυβραβευμένη του ταινία και αυτή που του χαρίζει διεθνή αναγνώριση. Δεν είναι λίγοι οι κριτικοί και οι ιστορικοί του κινηματογράφου, που την περιλαμβάνουν στις καλύτερες ταινίες όλων των εποχών. Μετά από τον Θίασο ανοίγεται ο δρόμος για διεθνείς συμπαραγωγές και η πορεία των ταινιών του είναι λαμπρή και στα διεθνή φεστιβάλ άλλα και στις κινηματογραφικές αίθουσες, αφού αγαπιούνται από κοινό και κριτικούς.
Ο Αγγελόπουλος είναι ο πιο βραβευμένος Έλληνας σκηνοθέτης. Οι ταινίες του έχουν τιμηθεί ανάμεσα στα άλλα με τα περισσότερα από τα βραβεία του φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, το Χρυσό φοίνικα του φεστιβάλ των Καννών, το Χρυσό και τον αργυρό λέοντα του φεστιβάλ της Βενετίας, το βραβείο Φέλιξ καλύτερης ευρωπαικής ταινίας, το βραβείο fipresci, και πολυάριθμα βραβεία κριτικών και ενώσεων κριτικών σε όλο το κόσμο.