Aπό την Ακαθίστη Βεκρή
Σε μια δημοκρατική χώρα, όσο απογοητευμένος κι αν είναι κανείς από το πολιτικό σύστημα, όσο θυμωμένος κι αν είναι με τα κόμματα, τους θεσμούς ή τις κυβερνήσεις, υπάρχει μια πραγματικότητα που δεν μπορεί να αγνοηθεί. Ο αποκλειστικός και μόνος τρόπος να πραγματοποιηθούν θεμελιώδεις αλλαγές είναι μέσω της εκλογικής διαδικασίας.
Η εκλεγμένη κυβέρνηση είναι αυτή που μπορεί να περάσει νόμους, να εφαρμόσει μεταρρυθμίσεις, να αναδιαμορφώσει θεσμούς και να καθορίσει την πορεία της χώρας.
Η ενημέρωση, η πολιτική ανάλυση, τα βιβλία, τα άρθρα, τα podcast και τα βίντεο μπορούν να αφυπνίσουν τον κόσμο. Μπορούν να αποκαλύψουν προβλήματα, να αναδείξουν σκάνδαλα, να γκρεμίσουν ψευδαισθήσεις και να πιέσουν την εξουσία.
Δεν μπορούν όμως να κυβερνήσουν.
Δεν μπορούν να αλλάξουν το φορολογικό σύστημα, να μεταρρυθμίσουν τη Δικαιοσύνη, να αναδιοργανώσουν το κράτος ή να αναμορφώσουν την Παιδεία. Αυτά τα κάνει μόνο μια κυβέρνηση που έχει λάβει εντολή από τους πολίτες μέσω της κάλπης.
Το πρόβλημα είναι ότι ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας δεν πιστεύει πλέον ότι διαθέτει πραγματικές επιλογές. Από τη μία υπάρχουν τα παραδοσιακά κόμματα εξουσίας που πολλοί θεωρούν υπεύθυνα για τη σημερινή κατάσταση της χώρας. Κόμματα που κυβέρνησαν για δεκαετίες, αύξησαν το δημόσιο χρέος, διόγκωσαν το πελατειακό κράτος και δημιούργησαν ένα σύστημα που συχνά μοιάζει να προστατεύει τον εαυτό του περισσότερο από όσο υπηρετεί τους πολίτες.
Ακόμη και αν κάποιος θεωρεί ότι τα σημερινά μεγάλα κόμματα έχουν αποτύχει, είτε μιλάμε για τη Νέα Δημοκρατία, το ΠΑΣΟΚ ή τον ΣΥΡΙΖΑ, ακόμη και αν υπάρχουν σοβαρά προβλήματα όπως η διαφθορά, η αναποτελεσματικότητα του κράτους, η συγκάλυψη σκανδάλων ή η έλλειψη πραγματικών μεταρρυθμίσεων, η λύση δεν μπορεί να έρθει έξω από τη δημοκρατική διαδικασία.
Αντίστοιχα, αν κάποιος θεωρεί ότι τα μικρότερα κόμματα δεν αποτελούν αξιόπιστη εναλλακτική, είτε λόγω ακραίων θέσεων, είτε λόγω έλλειψης σοβαρού κυβερνητικού σχεδίου, είτε λόγω ανεπαρκούς στελέχωσης, και πάλι η απάντηση δεν βρίσκεται αλλού.
Αν πράγματι υπάρχει ανάγκη για μια νέα πολιτική πρόταση που να μπορεί να ξεπεράσει τον δικομματισμό, να μην στηρίζεται στον λαϊκισμό, στη θρησκοληψία ή στην πόλωση και να διαθέτει ένα ρεαλιστικό σχέδιο για το μέλλον της χώρας, τότε αυτή η πρόταση πρέπει πρώτα να οργανωθεί πολιτικά, να πείσει τους πολίτες, να αποκτήσει κοινωνική στήριξη και τελικά να διεκδικήσει την ψήφο τους.
Μόνο τότε μπορεί να αποκτήσει την απαραίτητη δημοκρατική νομιμοποίηση ώστε να εφαρμόσει το πρόγραμμά της.
Από την άλλη, οι εναλλακτικές επιλογές συχνά δεν πείθουν. Κάποιοι δεν θέλουν να ψηφίσουν τον ΣΥΡΙΖΑ επειδή θεωρούν ότι όταν κυβέρνησε λειτούργησε ως μια διαφορετική εκδοχή του ίδιου πολιτικού μοντέλου που υποτίθεται ότι πολεμούσε.
Άλλοι απορρίπτουν το ΚΚΕ επειδή πιστεύουν ότι εκπροσωπεί μια ιδεολογία που απέτυχε ιστορικά όπου εφαρμόστηκε και επειδή δεν παρουσιάζει ένα πειστικό σχέδιο διακυβέρνησης για μια σύγχρονη ευρωπαϊκή χώρα.
Στη συνέχεια έρχονται τα μικρότερα κόμματα. Η Ελληνική Λύση αντιμετωπίζεται από πολλούς με δυσπιστία λόγω της εικόνας του αρχηγού της και των τηλεοπτικών δραστηριοτήτων που τον έκαναν γνωστό στο παρελθόν.
Οι Σπαρτιάτες συνδέθηκαν πολιτικά με έναν καταδικασμένο πρώην ηγετικό παράγοντα της Χρυσής Αυγής. Η ΝΙΚΗ βρέθηκε στο επίκεντρο δημόσιας συζήτησης εξαιτίας δηλώσεων στελεχών της που πολλοί θεώρησαν ακραίες ή εκτός πραγματικότητας.
Όταν ένας πολίτης κοιτάζει όλο αυτό το πολιτικό τοπίο, είναι εύκολο να καταλήξει στην αποχή. Να πιστέψει ότι τίποτα δεν αλλάζει και ότι κανείς δεν τον εκπροσωπεί. Όμως εδώ βρίσκεται και η μεγάλη αντίφαση. Αν οι πολίτες που είναι δυσαρεστημένοι αποσύρονται από τη δημοκρατική διαδικασία, τότε η εξουσία παραμένει στα χέρια εκείνων που ήδη διαθέτουν οργανωμένους ψηφοφόρους και ισχυρούς κομματικούς μηχανισμούς.
Αν κάποιος πιστεύει ότι χρειάζεται μια διαφορετική πολιτική δύναμη, με σοβαρό πρόγραμμα, τεχνοκρατική επάρκεια, μακροπρόθεσμο σχεδιασμό και πραγματικές μεταρρυθμιστικές προθέσεις, τότε η απάντηση δεν είναι η αποχή ούτε η μόνιμη διαμαρτυρία.
Η απάντηση είναι η δημιουργία μιας τέτοιας πολιτικής δύναμης και η διεκδίκηση της λαϊκής εντολής.
Εδώ ακριβώς βρίσκεται και το όριο κάθε εγχειρήματος πολιτικής αφύπνισης. Ένας οικονομολόγος, ένας δημοσιογράφος, ένας ακαδημαϊκός ή ένας δημιουργός περιεχομένου μπορεί να ενημερώνει χιλιάδες ανθρώπους. Μπορεί να αλλάζει τον δημόσιο διάλογο.
Μπορεί να κάνει τους πολίτες να σκέφτονται διαφορετικά. Δεν μπορεί όμως να αλλάξει τη χώρα χωρίς πολιτική εξουσία.
Και η πολιτική εξουσία σε μια δημοκρατία δεν αποκτάται με βίντεο, αναρτήσεις ή διαλέξεις. Αποκτάται με εκλογές.
Γι’ αυτό όσοι οραματίζονται μια διαφορετική Ελλάδα πρέπει πρώτα να αποδεχτούν μια βασική αλήθεια. Η ενημέρωση είναι το πρώτο βήμα. Η πολιτική οργάνωση είναι το δεύτερο. Η εκλογική νίκη είναι το τρίτο. Χωρίς το τρίτο, τα δύο πρώτα παραμένουν απλώς μια ενδιαφέρουσα συζήτηση.
Οι ιδέες μπορούν να εμπνεύσουν.
Η γνώση μπορεί να αφυπνίσει. Η κριτική μπορεί να αποκαλύψει τα κακώς κείμενα. Όμως μόνο η ψήφος μπορεί να μετατρέψει μια ιδέα σε νόμο, μια πρόταση σε πολιτική και ένα όραμα σε πραγματικότητα. Αυτή είναι η δύναμη αλλά και η ευθύνη της δημοκρατίας. Και γι’ αυτό, όσο ατελές κι αν είναι το σύστημα, ο δρόμος για την αλλαγή περνά πάντοτε μέσα από την κάλπη.
© 2026 politismos.net
Απαγορεύεται η αναδημοσίευση χωρίς αναφορά στην πηγή.
