bofiliou_politismos

Της Στεύης Τσούτση

Φωτογραφία: Ελένη Ελευθεριάδου

Τη μία και μοναδική της συναυλία στην Αθήνα, έδωσε την Τετάρτη το βράδυ, η Νατάσσα Μποφίλιου. Πλήθος κόσμου, έρρευσε στο Δημοτικό Γήπεδο Αγίου Δημητρίου για να απολαύσει την δική του Νατάσσα, όπως την αποκαλούν.

 Μια οικειότητα που μαρτυρά το πόσο έντονα μιλά στις καρδιές των ακροατών της η Νατάσσα Μποφίλιου.

Οι πιο τυχεροί καθισμένοι, οι λιγότερο προνομιούχοι οκλαδόν αγόγγυστα στο χώμα, χειροκρότησαν με ανυπομονησία, καλώντας την αγαπημένη τους στη σκηνή. Κι αυτή δεν τους απογοήτευσε.

Η εμφάνισή της έμοιαζε ίδια με αύρα, που ήρθε να δροσίσει το παρατεταμένο, παρά τα μέσα Σεπτεμβρίου, καλοκαίρι. Χαμογελαστή, κεφάτη κι ιδιαίτερα επικοινωνιακή, “γέμισε” με την παρουσία της τη σκηνή,παρουσιάζοντας μια από τις τελευταίες παραστάσεις των “Ημερών του φωτός”.

Συνοδία της μουσικής του ταλαντούχου Θέμη Καραμουρατίδη, με τους στίχους του Γεράσιμου Ευαγγελάτου να πλανώνται στον αέρα και μια ομάδα δεμένων μεταξύ τους μουσικών-φίλων,γέμισε μελωδίες το βράδυ των παρευρισκομένων.

bofiliou_politismos2

Αγαπώ τα τραγούδια της και σαν ραδιοφωνική παραγωγός αλλά και ως άνθρωπος με ευαισθησίες. Έχω συγκινηθεί άπειρες φορές με το “Δεμένη”, το “Κοίτα εγώ” ή το “Πριν το τέλος” (και η βραδιά της συναυλίας δεν αποτέλεσε εξαίρεση). Όμως η εμπειρία του να την απολαμβάνεις από σκηνής, είναι αξεπέραστη.

Καταρχάς είναι αεικίνητη. Γεμάτη αυτοπεποίθηση, λάμψη και νάζι. Μου θύμισε το κρύσταλλο της φωνής της Τσανακλίδου, την ενέργεια στη σκηνή της Πρωτοψάλτη και την καθηλωτική παρουσία της Γαλάνη. Με τα χέρια κι ενίοτε και τα πόδια της να προσδίδουν στην ένταση του κάθε τραγουδιού, με έντονη εκφραστικότητα, η Νατάσσα (ναι πλέον έγινε και δική μου Νατάσσα) καθήλωσε τους φίλους-ακροατές. Μοιράστηκε μαζί τους το χιούμορ της, εικόνες της παιδικής της ηλικίας, τους προβληματισμούς της για τις μαύρες μέρες που περνά η χώρα μας. Όχι όμως με χαρακτήρα πολιτικό, όπως θα έσπευδε κάποιος από μικροφώνου να κάνει. Η προσέγγισή της ήταν καθαρά καλλιτεχνική. Μίλησε με τα τραγούδια του Μαρκόπουλου, του Λοϊζου και του Χατζηδάκι που επέλεξαν να εντάξουν στο πρόγραμμα με τον Θέμη Καραμουρατίδη. Τραγούδια που στηλιτεύουν το φόβο και τη δειλία του καθενός μας. Τραγούδια που εμψυχώνουν και μας διδάσκουν πως τίποτα δε μας χαρίζεται αν δεν προσπαθήσουμε.

Πλέον μπορώ καθαρά να εξηγήσω το “φαινόμενο” Νατάσσα Μποφίλιου. Μια εξαιρετική κρυστάλλινη φωνή, μια έντονη προσωπικότητα, μια πληθωρική παρουσία επί σκηνής και μια ψυχή βαθειά.

bofiliou_politismos3

 

Κατάφερε παρά το νεαρό της ηλικίας της να δώσει νέα πνοή στο έντεχνο τραγούδι και να καταφέρει κάτι ξεχασμένο: Να μετατρέψει τον ήχο σε εικόνα. Να κάνει τον καθένα να βλέπει τον εαυτό του μέσα από τα τραγούδια της. Να θρηνεί για την απώλεια, να ριγεί με τον έρωτα, να πετά με το όνειρο, να επαναστατεί με το άδικο, να κουρνιάζει στη γαλήνη του λιμανιού του. Και κυρίως να θυμάται να ζει. Να ζει συνέχεια στα όρια των ημερών του φωτός, ακόμη και δεμένος σε εκκρεμότητες. Εν λευκώ να δέχεται πως η καρδιά πονά όταν ψηλώνει και γι'αυτό πρέπει να παίρνει εκατό μικρές ανάσες κι ίσως και μια ασπιρίνη. Ένα αεράκι τότε θα διώχνει την πρωινή μελαγχολία που παίζει κρυφτό με τη συννεφιά του. Τέτοια μέρα, με τσιγάρα βαριά που ξέφυγαν στο μέτρημα θα δίνει ραντεβού στο Λοχαγό Έρωτα. Παρά τις μικρές ελπίδες και τα κομμένα φτερά θα θυμίζει σε όσους το ξέχασαν πως οι μεγάλες αγάπες πάντα μιλούν για δύναμη…Μέχρι το τέλος…